اَلذَّبْلُ [ez-zebl] (نَبْلٌ [nebl] vezninde) ve اَلذُّبُولُ [ez-zubûl] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) Ot pejmürde olmak ma’nâsınadır ki solmak ta’bîr olunur; yukâlu: ذَبَلَ النَّبْتُ وَذَبُلَ ذَبْلًا وَذُبُولًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ وَالْخَامِسِ إِذَا ذَوَى Ve at arıklamak yâhûd yarak olmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: ذَبَلَ الْفَرَسُ إِذَا ضَمُرَ Ve 'Arablar bir adama bed-du’â mevki’inde مَا لَهُ ذَبَلَ ذَبْلَةً derler ki مَا [mâ] mevsûliyyedir ve ذَبَلَ fi’l-i mâzî-i du’â’iyyedir ve ذَبْلَةٌ [zeblet] ضَرْبَةٌ [darbet] vezninde mef’ûl-i mutlaktır, مَا كَانَ لَهُ مِنَ الْمَالِ أَوْ غَضِّ الشَّبَابِ ذَبْلُ ذَبْلَةٍ sebkinde olmakla mâlik olduğu mâl yâhûd tarâvet-i şebâbı ذَابِلٌ [zâbîl] olsun demek olur. Ve bunda ذَبَلَ ذَبْلُهُ ‘unvânıyla da zebân-zededir ki yine ذَبَلَ fi’l-i mâzî-i du’â’iyyedir; ذَبْلٌ [zebl] نَبْلٌ [nebl] vezninde zamîre muzâf fâ’ilidir, ذُبُولٌ [zubûl] şânından olan nesneye ıtlâk olunmakla pejmürde olmak şânından olan cemî’-i eşyâsı ذَابِلٌ [zâbil] olsun demek olur; yukâlu: مَالَهُ ذَبَلَ ذَبْلًا ذَابِلاً وَذَبْلًا ذَبِيلًا مُبَالَغَةً Ya’nî “Bi’l-cümle vücûd ve mevcûdu nebât-ı pejmürde gibi solup âb u tâb u revnaktan 'ârî kalsın.”