sıf. ar. s: sahîha. [صحة sıhhat’den sıfm.] 1. Gerçek, doğru, yalan olmayan, esaslı: işittiğimiz söz, haber sahîh midir? Sahîh değil masaldır. 2. Gerçekten, bi-hakkın, asıl, hakîkî: peder-i sahîhî odur; sahîh şiir aranılırsa mücerred mevzûn ve mukaffâ olan söz değildir. 3. İllet ve marazdan sâlim, sıhhatte olan, sağ: صحیح البدن sahîhu’l-beden = vücûdu sıhhatte. [bu mana ile yalnız böyle terkîbât-ı Arabiyyede kullanılır.] 4. Tam, sağlam, kusursuz, hâlis, sağ: ayar-ı sahîh; sahîhü’l-vezn; sikke-i sahîha. 5. d. [sarf-ı Arabîde] hurûf-i asliyesi meyânında harf-i illet yani ا elif, و vav, ى ye bulunmayan: fiil-i sahîh. [“sâlim” dahi denilir.]

اَلصَّخُّ [es-sahh] (sâd’ın fethi ve hâ’nın teşdîdiyle) Bir katı ve pek nesneyi bir mücevvef olmayıp musmet olan şey’e vurmak ma’nâsınadır; meselâ taş ve demir ve değnek makûlesini bir kayaya vurmak gibi; yukâlu: صَخَّ الْحَدِيدَ عَلَى الصَّخْرَةِ صَخًّا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا ضَرَبَهُ بِهَا Ve صَخٌّ [sahh] ve صَخِيخٌ [sahîh] Vech-i mezkûr üzere vurulan kaya seslenmek ma’nâsınadır; yukâlu: صَخَّتِ الصَّخْرَةَ صَخًّا وَصَخِيخًا إِذَا صَاتَتْ حِينَ قُرِعَتْ بِالشَّيْءِ الصُّلْبِ Ve صَبْخَةٌ [sabhat] (hâ’yla) Ondan ismdir ki kayanın âvâzından hikâyedir, lisânımızda takırtı ta’bîr olunur; tekûlu: سَمِعْتُ لِلصَّخْرَةِ الْمَقْرُوعَةِ صَخَّةً أَيْ صَوْتًا Ve صَخٌّ [sahh] ve صَخِيخٌ [sahîh] Karga, devenin yağrını burnuyla dürtüştürmek ma’nâsınadır ki kekmek ta’bîr olunur; yukâlu: صَخَّ الْغُرَابُ إِذَا طَعَنَ دَبْرَةَ الْبَعِيرِ

a. (fem. صحیحە) 1. (pl. صحاح اصحا،) Sound, healthy, well. 2. (pl. صحاح) Valid, good, perfect. 3. True, accurate, correct.