(a. s. sihhat’den. c. : sihâh) : 1) gerçek, doğru. 2) hâlis, kusursuz, ayıpsız. Efkâr-ı sahiha : gerçek fikirler. 3) ed. lafzî ve manevî nakîselerden ârî üslûp. 4) a. gr. kelimenin ana harfleri (hurûf-ı asliye). 1) hemze (başta "elif", orta veya sonda hamzeden; tazîf (iki aynî harf yanyana geldiği zaman yalnız biri yazılıp üzeri şeddelenmek) den; harfli illet (değişmeyi kabul eden "ve", “ye” ile bunlardan kalbolunan “elif”) den salim bulunursa kelime sahihtir. Meselâ : şerk, şâkir "şükr", ma’kul "akl", efdal "fazi", mezâhib “mezheb” gibi.

sıf. ar. s: sahîha. [صحة sıhhat’den sıfm.] 1. Gerçek, doğru, yalan olmayan, esaslı: işittiğimiz söz, haber sahîh midir? Sahîh değil masaldır. 2. Gerçekten, bi-hakkın, asıl, hakîkî: peder-i sahîhî odur; sahîh şiir aranılırsa mücerred mevzûn ve mukaffâ olan söz değildir. 3. İllet ve marazdan sâlim, sıhhatte olan, sağ: صحیح البدن sahîhu’l-beden = vücûdu sıhhatte. [bu mana ile yalnız böyle terkîbât-ı Arabiyyede kullanılır.] 4. Tam, sağlam, kusursuz, hâlis, sağ: ayar-ı sahîh; sahîhü’l-vezn; sikke-i sahîha. 5. d. [sarf-ı Arabîde] hurûf-i asliyesi meyânında harf-i illet yani ا elif, و vav, ى ye bulunmayan: fiil-i sahîh. [“sâlim” dahi denilir.]

a. (fem. صحیحە) 1. (pl. صحاح اصحا،) Sound, healthy, well. 2. (pl. صحاح) Valid, good, perfect. 3. True, accurate, correct.