is. ar. cm: nihâyât. 1. Son, bitim, uç, gâyet, encâm: bu muhâsebemizin nihâyeti ne olacak? 2. Son derece: o kadar yaramazlık etti ki sabrım nihâyete vardı.

اَلنِّهَايَةُ [en-nihâyet] ve اَلنِّهَاءُ [en-nihâ’] (nûn’ların kesriyle) Bunlar da bir şey’in gâyet ve âhirine denir; yukâlu: بَلَغَ نُهْيَتَهُ وَنِهَايَتَهُ وَنِهَائَهُ أَيْ غَايَتَهُ وَآخِرَهُ Ve نِهَايَةٌ [nihâyet] Besirek devenin burnuna geçirdikleri ağacın ucuna denir. Ve şol tahtaya denir ki karşılıklı düzüp üzerinde dâbbeye yük tahmîl olunur; iki tarafında olana حَامِلَتَانِ [hâmiletân] ve عَاضِدَتَانِ [‘âdidetân] dahi derler. Ve نِهَاءٌ [nihâ’] Pek küçük yağmur gölcüğüne denir. Ve نِهَاءُ النَّهَارِ [nihâ’u’n-nehâr] Gündüzün kemâl-i irtifâ’ından ‘ibârettir ki murâd nısf-ı nehâra karîbdir. Ve نِهَاءُ الْمَاءِ [nihâ’u’l-mâ’] Suyun gereği gibi kabarıp kalkmasından ‘ibârettir. Ve نِهَاءٌ [nihâ’] Sırçaya denir, زُجَاجٌ [zucâc] ma’nâsına, ‘alâ-kavlin sırçadan düzülmüş şîşe ve bardak makûlesine denir; bunda kasr ile de lügattir, müfredi نِهَاءَةٌ [nihâ’et]tir hâ’yla. Ve bir nev’ ak taş ismidir ki mermerden yumuşak olur. Ve bâdiyede bir devâyî nebât adıdır. Ve bir cins boncuk adıdır.

s. 1. An end, extremity, extreme. 2. The last of a thing.

adv. 1. Extremely, very. 2. At the most, at most.

اَلنِّهَايَةُ [en-nihâyet] (nûn’un kesriyle) Gâyet ma’nâsına; yukâlu: بَلَغَ نِهَايَتَهُ