اَلنِّهَايَةُ [en-nihâyet] ve اَلنِّهَاءُ [en-nihâ’] (nûn’ların kesriyle) Bunlar da bir şey’in gâyet ve âhirine denir; yukâlu: بَلَغَ نُهْيَتَهُ وَنِهَايَتَهُ وَنِهَائَهُ أَيْ غَايَتَهُ وَآخِرَهُ Ve نِهَايَةٌ [nihâyet] Besirek devenin burnuna geçirdikleri ağacın ucuna denir. Ve şol tahtaya denir ki karşılıklı düzüp üzerinde dâbbeye yük tahmîl olunur; iki tarafında olana حَامِلَتَانِ [hâmiletân] ve عَاضِدَتَانِ [‘âdidetân] dahi derler. Ve نِهَاءٌ [nihâ’] Pek küçük yağmur gölcüğüne denir. Ve نِهَاءُ النَّهَارِ [nihâ’u’n-nehâr] Gündüzün kemâl-i irtifâ’ından ‘ibârettir ki murâd nısf-ı nehâra karîbdir. Ve نِهَاءُ الْمَاءِ [nihâ’u’l-mâ’] Suyun gereği gibi kabarıp kalkmasından ‘ibârettir. Ve نِهَاءٌ [nihâ’] Sırçaya denir, زُجَاجٌ [zucâc] ma’nâsına, ‘alâ-kavlin sırçadan düzülmüş şîşe ve bardak makûlesine denir; bunda kasr ile de lügattir, müfredi نِهَاءَةٌ [nihâ’et]tir hâ’yla. Ve bir nev’ ak taş ismidir ki mermerden yumuşak olur. Ve bâdiyede bir devâyî nebât adıdır. Ve bir cins boncuk adıdır.