iz. ar. cm: elkâb. [Türkçe zebân-zedi: lâgab] bir adamın ism-i aslîsinden başka, hemnâmlarından tefrîk olunmak için, badehü bi’lmünâsebe taayyün eden diğer ismi ki, onunla şöhret olur: “Zenbilli” lakabıyla mülakkab Şeyhülislâm Ali Efendi, “Tiryâki” lakabıyla maruf Hasan Paşa; yiğit lakabıyla anılır. ≡ cm. Ashâb-ı rütbeden bir zâta yazılan mektubun başında ve zarfı üzerinde veya ismi zikr olundukta rütbesine göre yazılan sıfat, unvan: rifatlü, izzetlü, saâdetlü gibi: elkâb yazmalı mı? Lâyıhasının başında elkâb yazmamış.

اَللَّقَبُ [el-lakab] (lâm’ın ve kâf’ın fethiyle) Bir adamın ism-i aslîsinden gayrı müsemmâ olduğu ismdir, نَبْزٌ [nebz] ma’nâsına. Cem’i أَلْقَابٌ [elkâb] gelir. لَقَبٌ [lakab]da cânib-i ma’nâ mer’î olup ve a’lâmda mer’î olmaz. Ve لَقَبٌ [lakab] üç gûne olur, lakab-ı teşrîf, lakab-ı ta’rîf ve lakab-ı teshîftir. Mahlas-ı şu’arâ nev’-i sânîdendir ve menhî olan nev’-i sâlistir.

اَللَّقَبُ [el-lekab] (fethateynle) Ma’rûftur.