(a. i. c. : ahbâr) : 1) son ve yeni havadis, bilgi. 2) ağızdan ağıza dolaşan söz. haber-i kâzib : yalan haber.

(a. i.) : çürüme; berelenme.

اَلْخَبَرُ [el-haber] (fethateynle) نَبَأٌ [nebe’] ve حَدِيثٌ [hadîs] ma’nâsınadır ki nakl ve tahdîs olunan kelâmdan 'ibârettir, Fârisîde peyâm ve peygâm ve Türkîde salık ta’bîr olunur. Cem’i أَخْبَارٌ [ahbâr] ve cem’ü’l-cem’i أَخَابِيرُ [ehâbîr]dir.

اَلْخَبَرُ [el-haber] (fethateynle) Peyâm ma’nâsınadır ki zikr olundu. Ve خَبَرٌ [haber] Masdar olur bir yerin خَبَارٌ [habâr]ı ya’nî sıçan delikleri çok olmak ma’nâsınadır; yukâlu: خَبِرَتِ الْأَرْضُ خَبَرًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا كَثُرَ خَبَارُهَا

s. As حبر hâbr, No. 4.

s. 1. Knowledge, information. cognizance. 2. (pl. اخبار) A piece of information, a piece of news; tidings; a rumor. 3. (pl. as 2) A story, a narrative; an anecdote; a legend; especially, a tradition of some saying, act, or state of Muhammed. 4. (gmm. and logic) A predicate or attribute. 5. (philos.) A proposition, an indicative sentence. 6. The fame or mention of a person or thing.

اَلْحَبَرُ [el-haber] (fethateynle) Diş dibi sararmak; yukâlu: حَبِرَتْ أَسْنَانُهُ يَحْبَرُ حَبَرًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ مِثْلُ تَعِبَ يَتْعَبُ تَعَبًا أَيْ قَلِحَتْ Ve حَبَرٌ [haber] Yara tâzelenmeğe dahi derler; yukâlu: حَبِرَ الْجُرْحُ حَبَرًا أَيْنُكِسَ Ve Kisâ’î eyitti: Yara onulup eseri bâkî kalmağa derler. Ve meserret bulmağa dahi derler, nitekim bu kelâmda vâki’ olmuştur: “اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَعْطَى الْحَبَرْ” demişler ki حَبَرٌ [haber] me’hûzdur, 'Arabların حَبَرَنِي هَذَا الْأَمْرُ حَبَرًا kelâmından. Ve bâ tahrîk olunmuştur, aslında sâkin iken.

اَلْخَبَرُ [el-haber] (fethateynle) Vâki’ oldu diye yâhûd olmadı diye bildirilen nesne.