(a. i. ve s.) : 1) dünyâ ile ilgisini kesip, Allah’a bağlanmış olan, derviş, [evliyadan 70 kişilik bir cemâat veya zümreye verilmiş bir addır. Efganistan’da bir Türk topluluğunun, Anadolu’da göçebe bir halkın adıdır. Aşırı Alevî olup kendilerine "Seyyid Gazi yetimleri", büyüklerine de “dede” derlerdi]. 2) aptal, şaşkın, alık, ahmak, budala [kelime, müfret gibi kullanılır; aslında “bedii” in cemidir].

اَلْأَبْدَالُ [el-ebdâl] (hemzenin fethiyle) Evliyâullâh zümresinden bir cemâ’attir ki Hazret-i Hak celle ve 'alâ onları arzında ikâmet ya’nî ba’zı tasarruf-ı mesâlih-i halk zımnında izn-i ma’nevî ile mazhar-ı hilâfet eder. Ve onlar dâ’imâ yetmiş nefer olurlar, kırk neferi arz-ı Şâm’da ve otuzu bilâd-ı sâ’irede olur. İçlerinden biri intikâl eyledikte sâ’ir nâstan birini intihâb ve onun yerine ikâme ve iclâs ederler.

اَلْأَبْدَالُ [el-ebdâl] (hemzenin fethiyle) Sulahâdan bir kavmdir ki dünya onlardan hâlî olmaz, kaçan onlardan biri vefât etse hudây ta’âlâ mekânına birin bedel kılar.