(a. i. ve s.) : 1) dünyâ ile ilgisini kesip, Allah’a bağlanmış olan, derviş, [evliyadan 70 kişilik bir cemâat veya zümreye verilmiş bir addır. Efganistan’da bir Türk topluluğunun, Anadolu’da göçebe bir halkın adıdır. Aşırı Alevî olup kendilerine "Seyyid Gazi yetimleri", büyüklerine de “dede” derlerdi]. 2) aptal, şaşkın, alık, ahmak, budala [kelime, müfret gibi kullanılır; aslında “bedii” in cemidir].

اَلْأَبْدَالُ [el-ebdâl] (hemzenin fethiyle) Evliyâullâh zümresinden bir cemâ’attir ki Hazret-i Hak celle ve 'alâ onları arzında ikâmet ya’nî ba’zı tasarruf-ı mesâlih-i halk zımnında izn-i ma’nevî ile mazhar-ı hilâfet eder. Ve onlar dâ’imâ yetmiş nefer olurlar, kırk neferi arz-ı Şâm’da ve otuzu bilâd-ı sâ’irede olur. İçlerinden biri intikâl eyledikte sâ’ir nâstan birini intihâb ve onun yerine ikâme ve iclâs ederler.

s., pl. of بدل 1. Sub­stitutes (of any kinds of things). 2. Spiritual substitutes or vicars, saintly personages, supposed always to be seven, forty, or seventy in number. on earth, provided by God from generation to generation, to watch over, protect, guide and further the true faith of the heart. Out of them, and separate from them, God provides four superiors, called اوتاد cardinal», two higher still, styled امامان the two imams, and one supreme chief enti­tled قطب the pole, the pole-star. These vicars are also called بدلا budala, but in Turkish, the two words are vul­garly used in two very different sen­ses, as singulars. All this theory is of mystical dervish invention, but is universally accepted as sacred.