a. & s. pl. of قاتل, q. v.

اَلْقَتَالُ [el-katâl] (kâf’ın fethi ve tâ’nın tahfîfiyle) Nefse ve bâkî cisme derler; yukâlu: نَاقَةٌ ذَاتُ قَتَالٍ إِذَا كَانَتْ وَثِيقَةً Ya’nî cüsse-dâr olsa. Ve bu cihetten قَتَلَهُ derler, “Onun cesedine vurdu” ma’nâsına, nitekim صَدَرَهُ ve رَأَسَهُ ve فَأَدَهُ derler, “Göğsüne ve başına ve yüreğine vurdu” ma’nâsına.

iz. ar. [katl’den müfâ’ale bâbından masdar-ı sânî] 1. Mukâtele, mudârebe, müşâcere, vuruşma: aralarında kıtâl vuku buldu. 2. Muhârebe, mücâdele, cenk, kavga: harb ü kıtâl.

vn. & s. 1. A mutually fighting to kill; a mutually slaughtering ; battle. 2. A name of men.

اَلْقِتَالُ [el-kitâl] (جِدَالٌ [cidâl] vezninde) ve اَلْمُقَاتَلَةُ [el-mukâtelet] (مُجَادَلَةٌ [mucâdelet] vezninde) ve اَلْقِيتَالُ [el-kîtâl] (فِيعَالٌ [fî’âl] vezninde) Katl edişmek ma’nâsınadır; vâhid ve ziyâde için olur; yukâlu: قَاتَلَهُ قِتَالًا وَمُقَاتَلَةً وَقِيتَالًا Ve bir kimseye la’n ve nefrîn eylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: قَاتَلَهُمُ اللهُ أَيْ لَعَنَهُمْ Şârih der ki 'Arablar قَاتَلَهُ اللهُ kelâmını gâh olur ki ta’accüb makâmında îrâd ederler, تَرِبَتْ يَدَاهُ dedikleri gibi. Bu makûle kelâmın ma’nâsı murâd ve melhûz olmaz.

sıf. ar. [katl’den imb.] Pek öldürücü, ziyâde kâtil: semm-i kıtâl. n.

(a. i. katl’den.) : vuruşma, birbirini öldürme; savaş, (bkz. : mukatele).

(a. s. katl’den.) : çok katleden, çok öldürücü.

(a. s. katil’in c.) : katiller, öldürenler, öldürücüler.

a. Given to killing.