vn. & s. 1. A mutually fighting to kill; a mutually slaughtering ; battle. 2. A name of men.

a. & s. pl. of قاتل, q. v.

iz. ar. [katl’den müfâ’ale bâbından masdar-ı sânî] 1. Mukâtele, mudârebe, müşâcere, vuruşma: aralarında kıtâl vuku buldu. 2. Muhârebe, mücâdele, cenk, kavga: harb ü kıtâl.

a. Given to killing.

اَلْقَتَالُ [el-katâl] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) Nefs ve zât ma’nâsınadır; yukâlu: نَاقَةٌ ذَاتُ قَتَالٍ أَيْ ذَاتُ نَفْسٍ وَثِيقَةٍ Ve bakiyye-i cism ü cüsseye ıtlâk olunur; yukâlu: لَمْ يَبْقَ بِهِ قَتَالٌ وَهِيَ بَقِيَّةُ الْجِسْمِ Ve zor ve kuvvet ma’nâsınadır; yukâlu: إِنَّهُ لَذُو قَتَالٍ أَيْ قُوَّةٍ

sıf. ar. [katl’den imb.] Pek öldürücü, ziyâde kâtil: semm-i kıtâl. n.

(a. i. katl’den.) : vuruşma, birbirini öldürme; savaş, (bkz. : mukatele).

(a. s. katl’den.) : çok katleden, çok öldürücü.

(a. s. katil’in c.) : katiller, öldürenler, öldürücüler.

اَلْقِتَالُ [el-kitâl] (جِدَالٌ [cidâl] vezninde) ve اَلْمُقَاتَلَةُ [el-mukâtelet] (مُجَادَلَةٌ [mucâdelet] vezninde) ve اَلْقِيتَالُ [el-kîtâl] (فِيعَالٌ [fî’âl] vezninde) Katl edişmek ma’nâsınadır; vâhid ve ziyâde için olur; yukâlu: قَاتَلَهُ قِتَالًا وَمُقَاتَلَةً وَقِيتَالًا Ve bir kimseye la’n ve nefrîn eylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: قَاتَلَهُمُ اللهُ أَيْ لَعَنَهُمْ Şârih der ki 'Arablar قَاتَلَهُ اللهُ kelâmını gâh olur ki ta’accüb makâmında îrâd ederler, تَرِبَتْ يَدَاهُ dedikleri gibi. Bu makûle kelâmın ma’nâsı murâd ve melhûz olmaz.