(a. i.) : 1) karşılıklı yardımlaşma, (bkz. : müzaheret). 2) huk. [eskiden] kocanın karısını müebbeden mahremi olan bir kadının bakmak caiz olmıyan bir uzvuna teşbîh eylemesi. [Câhiliyet zamanında Araplar arasında carî ve talâk envâından ma’dûd idi. Şerîat-ı İslâmiyye tarafından bu nevî talâk menedilmiş ve zecr için zıhâr eden kimseye kefaret vazolunmuştur]

اَلظَّهَارُ [ez-zahâr] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) حَرَّةٌ [harret] dedikleri kara taşlığın taşra tarafına denir; yukâlu: نَزَلُوا الظَّهَارَ أَيْ ظَاهِرَ الْحَرَّةِ

اَلْمُظَاهَرَةُ [el-muzâheret] (مُفَاعَلَةٌ [mufâ’alet] vezninde) ve اَلظِّهَارُ [ez-zihâr] (قِتَالٌ [kitâl] vezninde) İki nesneyi birbirine mutâbık eylemek ma’nâsınadır, meselâ sevbin astarına yüz geçirmek gibi; yukâlu: ظَاهَرَ بَيْنَهُمَا إِذَا طَابَقَ Ve ظِهَارٌ [zihâr] Zevc zevcesine أَنْتِ عَلَيَّ كَظَهْرِ أُمِّي demek ya’nî “senin arkan vâlidemin arkasına benzer” demektir ki ﴿وَالَّذِينَ يُظَاهِرُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ﴾ اَلْآيَة kerîmesi onu nâtıktır. Keffâret eylemedikçe kırbân harâm olur, eğerçi nikâh fâsid ve münfesih olmaz. Ve bu tesmiyeye sebeb a’zâdan ظَهْرٌ [zahr] sâ’ir a’zânın birbirine müşâbehetlerinden ziyâde müşâbeheti olduğuna mebnîdir. Ve sâ’ir nikâhı haram olanların birine de teşbîhi lisâna getirse, hemşîre ve عَمَّةٌ ['ammet] ve خَالَةٌ [hâlet] gibi, yine keffâret lâzım gelir. Keffâret dahi keffâret-i savm gibidir, niteki kütüb-i fıkhiyyede mebsûttur; yukâlu: ظَاهَرَ مِنِ امْرَأَتِهِ مُظَاهَرَةً وَظِهَارًا إِذَا قَالَ لَهَا أَنْتِ عَلَيَّ كَظَهْرِ أُمِّي

اَلظُّهَارُ [ez-zuhâr] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Bu dahi kuş yeleğinin kısa tarafına denir. Ve cemâ’at-i insânîye ıtlâk olunur.

s. A ridge.

s. A pain in the back; lumbago.

اَلظِّهَارُ [ez-zihâr] (zâ’nın kesriyle) Zevc zevcesine “أَنْتِ عَلَيَّ كَظَهْرِ أُمِّي” demek.

اَلظُّهَارُ [ez-zuhâr] (zâ’nın zammıyla) Yeleğin ortasında olan üstühânın zahrında bitenden işlenen ok yeleğidir ki o yeleğin kısa cânibidir.