(a. i.) : 1) karşılıklı yardımlaşma, (bkz. : müzaheret). 2) huk. [eskiden] kocanın karısını müebbeden mahremi olan bir kadının bakmak caiz olmıyan bir uzvuna teşbîh eylemesi. [Câhiliyet zamanında Araplar arasında carî ve talâk envâından ma’dûd idi. Şerîat-ı İslâmiyye tarafından bu nevî talâk menedilmiş ve zecr için zıhâr eden kimseye kefaret vazolunmuştur]

اَلظَّهَارُ [ez-zahâr] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) حَرَّةٌ [harret] dedikleri kara taşlığın taşra tarafına denir; yukâlu: نَزَلُوا الظَّهَارَ أَيْ ظَاهِرَ الْحَرَّةِ

اَلظُّهَارُ [ez-zuhâr] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Bu dahi kuş yeleğinin kısa tarafına denir. Ve cemâ’at-i insânîye ıtlâk olunur.

s. A ridge.

s. A pain in the back; lumbago.

vn. & s. A husband’s repudiating his wife by saying to her, Thou art to me as the back of my mother (انت علی كظهر امی; repudiation by that formula does not dissolve their marriage, but renders conjugal intercourse unlawful until an expiation has been fulfilled by the husband).

اَلظِّهَارُ [ez-zihâr] (zâ’nın kesriyle) Zevc zevcesine “أَنْتِ عَلَيَّ كَظَهْرِ أُمِّي” demek.

اَلظُّهَارُ [ez-zuhâr] (zâ’nın zammıyla) Yeleğin ortasında olan üstühânın zahrında bitenden işlenen ok yeleğidir ki o yeleğin kısa cânibidir.