اَلرَّيْبُ [er-reyb] (عَيْبٌ [‘ayb] vezninde) Hâdise-i rûzgâra denir, صَرْفُ الدَّهْرِ [sarfu’d-dehr] ma’nâsına. Mü’ellifin Basâ’ir’de beyânına göre رَيْبٌ [reyb] asl bir nesnede bir hâlet tevehhümüyle vâki’ olan şekk ve şübhe ma’nâsına mevzû’dur. Ve sarf-ı rûzgâra ıtlâkı kevn ve husûlü cihetinde şekk ve gümân olmayıp belki vakt-i husûlü meşkûk olmak mülâbesesiyledir. Ve ümmehât-ı sâ’irenin beyânlarına göre رَيْبٌ [reyb] ve رِيبَةٌ [rîbet] masdarlardır, nefs bir mâdde sebebiyle muztarib ve mütehaddiş olmak ma’nâsına mevzû’dur, tekûlu: رَابَنِي الشَّيْءُ إِذَا حَصَلَ فِيكَ رِيبَةٌ وَهِيَ قَلَقُ النَّفْسِ وَاضْطِرَابُهَا Ba’dehu onunka şekk ve şübhe tesmiye olunmuştur, ıztırâb-ı nefs ve hadşe-i derûna sebeb olmak 'alâkasıyla. Ve havâdis-i dehre ıtlâkı kezâlik sebebiyyet 'alâkasına mebnîdir. Ve hâcet ma’nâsı dahi bu bâbdandır. Ve İmâm Cuveynî tahkîki üzere şekk mefhûmu tarafeynin tesâvî ve i’tidâlini mutazammındır. Ve رَيْبٌ [reyb] yakîn derecesine bâlig olmağa meşrûttur, ke-mâ yukâlu: شَكٌّ مُرِيبٌ ve lâ-yukâlu: رَيْبٌ مُشَكَّكٌ Pes شَكٌّ [şek] mebde-i رَيْبٌ [reyb] olur, niteki عِلْمٌ ['ilm] mebde-i يَقِينٌ [yakîn]dir.