(f. i.) : 1) izin, müsâade, ruhsat. 2) zerdüşt dîninin rûhânî başkanı. 3) izin verin geçelim, müsâade edin, kimse olmasın, açılın, savulun!. 4) müsâade et. 5) cin ve peri serinden kurtulmak için söylenen bir söz. 6) kanun, türe.

(a. i. o. : desâtîr) : 1) kanun, kaide, kural. 2) vezir; müşür. 3) büyük defter. 4) esaslı kaide. 5) devlet kanunlarını içine alan kitap.

i. fa. [el demek olan “dest” ile “ور -ver” edâtından mürekkeptir. tarîb dahi olunarak Arabîde “dal”ı mazmûm okunur ve cem‘i “desâtîr” gelir.] 1. Hüküm ve nüfûzu cârî olan vezir: düstûr-i mükerrem, düstûr-i a‘zam. 2. Dîn-i Zerdüşt’ün reîs-i rûhânîsi ve pişvâsı. 3. Büyük defter, murassa‘ olan defter-i kebîr. 4. Kâide-i esâsiye, bir ilim ve fende kavâidin tatbik olunduğu kâide-i külliye veya misâl-i umûmî: hesap, cebir düstûru. 5. Kavânîn-i Devlet-i Osmâniye’yi câmi‘ kitap, kavânin mecmuası. 6. Ruhsat, izin, mezûniyet. ≡ hd. destûr! = izin verin geçelim, müsâade edin, açılın. bu mana ile cin ve perilere hitâben dahi kullanılıp karanlıkta bir yere girileceği vakit destûr! denilir.

interj. With your leave!.

vulg. destûr, s. (pl. دساتیر) As P. دستور Nos. 3 to 9, q. v.