(a. i. o. : desâtîr) : 1) kanun, kaide, kural. 2) vezir; müşür. 3) büyük defter. 4) esaslı kaide. 5) devlet kanunlarını içine alan kitap.

i. fa. [el demek olan “dest” ile “ور -ver” edâtından mürekkeptir. tarîb dahi olunarak Arabîde “dal”ı mazmûm okunur ve cem‘i “desâtîr” gelir.] 1. Hüküm ve nüfûzu cârî olan vezir: düstûr-i mükerrem, düstûr-i a‘zam. 2. Dîn-i Zerdüşt’ün reîs-i rûhânîsi ve pişvâsı. 3. Büyük defter, murassa‘ olan defter-i kebîr. 4. Kâide-i esâsiye, bir ilim ve fende kavâidin tatbik olunduğu kâide-i külliye veya misâl-i umûmî: hesap, cebir düstûru. 5. Kavânîn-i Devlet-i Osmâniye’yi câmi‘ kitap, kavânin mecmuası. 6. Ruhsat, izin, mezûniyet. ≡ hd. destûr! = izin verin geçelim, müsâade edin, açılın. bu mana ile cin ve perilere hitâben dahi kullanılıp karanlıkta bir yere girileceği vakit destûr! denilir.

s. 1. A possessor of a chief seat, a president of a council; one in whom confidence is placed; a prime minister; also, any minister of state, or any functionary of the highest grade. 2. A Zoroastrian bishop. 3. Permission, authority. 4. A sovereign mandate serving as an authority. 5. A collection of laws; a code of laws; a register of mandates. 6. A precedent. 7. A formula, a paradigm. 8. A medical prescription, a recipe. 9. An almanac; a calendar.

interj. With your leave!.

vulg. destûr, s. (pl. دساتیر) As P. دستور Nos. 3 to 9, q. v.