اَلْخَشَفُ [el-haşef] (fethateynle) Bi-ma’nâhu. Ve bu takrîrden sâhib-i surâh’ın خَشَفٌ [haşef] “cunbîden ve der-yâften” dediği gayr-i münâsib olduğu zâhir olur, zîrâ ahsen bu makâmda savt-ı hafî ma’nâsınadır, 'ilm ve şu’ûr ma’nâsına değildir, nitekim kâmûs’ta ve sâ’ir kütüb-i lügatte tasrîh olunmuştur. Ve خَشَفَ الثَّلْجُ dahi derler, kar çok yağıp üzerinde yüründükte âvâzı zâhir olsa. Ve خَشَفٌ [haşef] Baş yarmağa dahi derler; yukâlu: خَشَفْتُ رَأْسَهُ بِالْحَجَرِ إِذَا فَضَخْتَهُ Ve فَضْخٌ [fadh] fâ’yla ve dâd ve hâ-i mu’cemeteyn ile baş yarmak ma’nâsınadır.