(a. i.) : peyik yavrusu.

اَلْخُشَفُ [el-huşef] (صُرَدٌ [surad] vezninde) Bu dahi yeşil sineğe denir.

s. A sound, a slight sound; a sound of a light footfall; the sound of a sword cutting or clashing; the creaking of crisp snow or thin ice under foot.

a. That creaks or crackles under foot, as crisp snow or thin ice.

اَلْخَشَفُ [el-haşef] (fethateynle) Bi-ma’nâhu. Ve bu takrîrden sâhib-i surâh’ın خَشَفٌ [haşef] “cunbîden ve der-yâften” dediği gayr-i münâsib olduğu zâhir olur, zîrâ ahsen bu makâmda savt-ı hafî ma’nâsınadır, 'ilm ve şu’ûr ma’nâsına değildir, nitekim kâmûs’ta ve sâ’ir kütüb-i lügatte tasrîh olunmuştur. Ve خَشَفَ الثَّلْجُ dahi derler, kar çok yağıp üzerinde yüründükte âvâzı zâhir olsa. Ve خَشَفٌ [haşef] Baş yarmağa dahi derler; yukâlu: خَشَفْتُ رَأْسَهُ بِالْحَجَرِ إِذَا فَضَخْتَهُ Ve فَضْخٌ [fadh] fâ’yla ve dâd ve hâ-i mu’cemeteyn ile baş yarmak ma’nâsınadır.

اَلْخُشَفُ [el-huşef] (hâ’nın zammı ve şîn’in fethiyle صُرَدٌ [surad] vezni üzere) Yeşil sinek, zubâb-ı ahdar ma’nâsına, kezâ fî ba’zi nüsahi’s-sihâh.

اَلْخُشَّفُ [el-huşşef] (hâ’nın zammı ve şîn’in fethi ve teşdîdiyle) Gece ile yürüyen develer.