(a. i.) : 1) aradan çıkarma, çıkarılma, yok etme, silme, ortadan kaldırma, giderme, düşürme. 2) ed. eski yazıda noktasız harfli kelimelerden manzum, mensur cümle tertipleme, (bkz. : gayr-i menkut).

iz. ar. Aradan kaldırma, giderme, tayy, silme: kelimenin bir harfini, harekesini, noktasını hazfetmek.

اَلْخَزْفُ [el-hazf] (حَذْفٌ [hazf] vezninde) Kollarını sala sala yürümek ma’nâsınadır; yukâlu: خَزَفَ فِي مِشْيَتِهِ خَزْفًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا خَطَرَ بِيَدِهِ

vn. 1. A cutting off, a docking. 2. A reciting the salutation in divine worship in a hasty manner. 3. An eliding; elision; also, an omitting a word or words, omission. 4. (prosody) A suppressing the final compound syllable from the end of a foot; as, when fa‘ulun (فعولن) is made fa’u (فعو), represented by fa‘al (فعل), etc. 5. (rhet.) A rejecting any given letter of the alphabet; as, in writing a composition without using dotted letters, etc. 6. (poetry) A rejection of the rhyming word in both hemistichs of a distich without change of the sense.

اَلْحَذَفُ [el-hazef] (fethateynle) Şol koyunlardır ki ufak ve siyâh olur ki onlar hicâz koyunlarıdır.

اَلْحَذْفُ [el-hazf] (hâ’nın fethi ve zâl-ı mu’cemenin sükûnuyla) Düşürmek ve koparmak, iskât ma’nâsına; yukâlu: حَذَفْتُ مِنْ شَعْرِي وَمِنْ ذَنَبِ الدَّابَّةِ أَيْ أَخَذْتُ Ve atmak ma’nâsına da gelir; tekûlu: حَذَفْتُهُ بِالْعَصَا إِذَا رَمَيْتَهُ بِهَا Ve حَذْفٌ [hazf] Darb-ı mahsûs ma’nâsına da gelir; tekûlu: حَذَفْتُ رَأْسَهُ بِالسَّيْفِ إِذَا ضَرَبْتَهُ وَقَطَعْتَ مِنْهُ قِطْعَةً