(a. i.) : 1) aradan çıkarma, çıkarılma, yok etme, silme, ortadan kaldırma, giderme, düşürme. 2) ed. eski yazıda noktasız harfli kelimelerden manzum, mensur cümle tertipleme, (bkz. : gayr-i menkut).

iz. ar. Aradan kaldırma, giderme, tayy, silme: kelimenin bir harfini, harekesini, noktasını hazfetmek.

اَلْخَزَفُ [el-hazef] (fethateynle) Destîye denir, جَرٌّ [cerr] ma’nâsına. Ve mutlakan çamurdan işlenip âteşte tabh olunan şey’e denir ki saksı ta’bîr olunur, çanak ve tabak ve küp ve destî ve çömlek gibi zurûf olur. Fukahâdan Muhammed b. 'Alî er-Râşidî el-hazefî saksı bey’ine mensûbdur.

اَلْخَزْفُ [el-hazf] (حَذْفٌ [hazf] vezninde) Kollarını sala sala yürümek ma’nâsınadır; yukâlu: خَزَفَ فِي مِشْيَتِهِ خَزْفًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا خَطَرَ بِيَدِهِ

اَلْحَذَفُ [el-hazef] (fethateynle) Şol koyunlardır ki ufak ve siyâh olur ki onlar hicâz koyunlarıdır.

اَلْحَذْفُ [el-hazf] (hâ’nın fethi ve zâl-ı mu’cemenin sükûnuyla) Düşürmek ve koparmak, iskât ma’nâsına; yukâlu: حَذَفْتُ مِنْ شَعْرِي وَمِنْ ذَنَبِ الدَّابَّةِ أَيْ أَخَذْتُ Ve atmak ma’nâsına da gelir; tekûlu: حَذَفْتُهُ بِالْعَصَا إِذَا رَمَيْتَهُ بِهَا Ve حَذْفٌ [hazf] Darb-ı mahsûs ma’nâsına da gelir; tekûlu: حَذَفْتُ رَأْسَهُ بِالسَّيْفِ إِذَا ضَرَبْتَهُ وَقَطَعْتَ مِنْهُ قِطْعَةً