اَلْجُمْعُ [el-cum’] (cîm’in zammıyla) Biriktirilmiş nesneye denir. Bu münâsebetle yumruğa جُمْعُ الْكَفِّ [cem’u’l-keff] ıtlâk olunur; yukâlu: ضَرَبَهُ بِجُمْعِ الْكَفِّ وَهُوَ حِينَ يَقْبِضُهَا Cem’i أَجْمَاعٌ [ecmâ’] gelir. Ve mektûm ve mestûr nesneye ıtlâk olunur; yukâlu: أَمْرُهُمْ بِجُمْعٍ أَيْ مَكْتُومٌ وَمَسْتُورٌ Ve bâkire kıza ıtlâk olunur; yukâlu: هِيَ مِنْ زَوْجِهَا بِجُمْعٍ أَيْ عَذْرَاءُ Ve hep ve cümle ma’nâsınadır; yukâlu: ذَهَبَ الشَّهْرُ بِجُمْعٍ أَيْ كُلُّهُ Bu ma’nâların mecmû’unda cîm’in kesriyle de câ’izdir. Ve جُمْعٌ [cem’] (cîm’in harekât-ı selâsıyla) Bikr kıza yâhûd gebe hatuna yâhûd hamli ağırlaşıp vakti çatmış olanına ıtlâk olunur; yukâlu: مَاتَتْ بِجُمْعٍ أَيْ عَذْرَاءَ أَوْ حَامِلاً أَوْ مُثْقَلَةً

s. (pl. جموع) 1. A collection; an aggregate, a mass; a group, an assembly. 2. A military force. 3. (gram.) A plural noun or verb. 4. (arith.) Addition. 5. (arith.) A sum total. 6. (rhet.) A proposition in which two or more subjects are included in one predicate. 7. (jurisprudence) A proposition in which a general and a particular subject are included in one category or judgment through a common attribute; inclusion. 8. (logic) Distribution of a term. 9. (logic) A sentence that in fact contains two propositions. 10. (mystics) A temporary ecstatic state of the mind when it first perceives the eternal oneness of God and the finite diverseness of man.

Hepsi, tümü, tamamı.

اَلْجَمْعُ [el-cem’] (سَمْعٌ [sem’] vezninde) Dağınık nesneyi biriktirmek ma’nâsınadır; yukâlu: جَمَعَ الْمَالَ الْمُتَفَرِّقَ جَمْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا لَفَّهُ Ve جَمْعٌ [cem’] İyi ve cins olmayan hurmâya denir. ‘Alâ-kavlin bir nev’ hurmâ ismidir yâhûd çekirdekten yetişip ne cins olduğu ve ismi ne olduğu ma’lûm olmayanına denir. Ve جَمْعٌ [cem’] Kıyâmete ıtlâk olunur; يَوْمُ الْجَمْعِ [yevmu’l-cem’] yevmü’l-kıyâmettir. Ve hâssaten samg-ı ahmere denir. Ve cemâ’at-i insânîye denir; cem’i جُمُوعٌ [cumû’]dur. Ve جَمْعٌ [cem’] Memeleri صِرَارٌ [sirâr] ile bağlı olan nâkanın sütüne denir, niteki فُوَاقٌ [fuvâk] بَاهِلَةٌ [bâhilet]in ya’nî memesi bağlı olmayanın sütüne denir. Ve Muzdelife’ye ıtlâk olunur, onda nâs müctemi’ olduğu için.

iz. ar. cm. cümû‘, ecma‘. 1. Toplama, biriktirme, devşirme, yığma: birçok kitaplar cemʻ etmiş; sarf etmeyerek bir hayli nükûd cemʻ etti. 2. Birden hâvî ve câmî‘ yâhut mâlik ve mutasarrıf olma: seyf ile kalemi cemʻ etmiş; o adam fezâil-i dünyeviyye ve uhreviyyeyi cemʻ etmiştir. 3. d. Arabîde ikiden ve Türkçe ve Fârisî ile tesniyesi olmayan elsine-i sâirede birden ziyâde eşhâsa delâlet eden kelime (isim, sıfat, kinâye, fiil): adamlar, geldiler, biz, merdân, ricâl gelmeleri cem‘dir. (bu mana ile cm. cümû‘ dahi kullanılır.] Cemʻ-i müzekker, cemʻ-i müennes, cemʻ-i sâlim = kâideten “و vav, ن nun” ve “ى ye, ن nun” ilâvesiyle teşkil olunan cemʻ-i Arabî ki başlıca sıfatlara mahsustur: مسلمون müslimûn, مؤمنين mü’minîn, عالمين âlemîn gibi; جمع مكسر cemʻ-i mükesser = müfred sîgâsının kesîr ve tebdîliyle teşekkül eden cem-i Arabî: kütüb, ricâl gibi; جمع الجمع cem‘u’l-cem‘ = zaten cemʻi olan bir sîgânın cemʻîsi: مصارفات masârifât gibi ki masrâfın cem‘i olan “masârif”in cem‘idir: اسم جمع ism-i cem‘ = Arabîde müfred olduğu hâlde cemʻ manasını ifâde eden isim ki “ة te” ilâvesiyle müfredi teşkil olunmaz, zira o vakit ism-i cins denilir: جمع قلت cem-‘i kıllet = dokuzdan aşağıya mahsus olan cem‘-i Arabî: كثرت جمع cem‘-i kesret = dokuzdan ziyâdeye mahsus olan cem‘-i Arabî: منتهى الجموع müntehe’lcümû‘ = bir Arabî ismin muhtelif cemʻlerinden en ziyâde eşhâsa delâlet edeni. 4. R. hesapta a‘mâl-i erbaanın birincisi ki birkaç adetin toplanıp bir adet teşkil etmesinden ibârettir. kara cümle = cem‘. “اجمع ecma‘” yalnız “باجمعهم bi-ecmaʻihim” tabîr-i Arabîsinde kullanılır ki topu ve cümlesi demektir.

Yumruk. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; muşta, tutam.

Biriktirmek, montaj yapmak, yığmak, monte etmek. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; (bir şeyleri) toplamak, (makine parçalarını) monte etmek, أَشْيَاءً düzmek, toplamak, birleştirmek, bir araya getirmek, ittifak ettirmek, birlik oluşturmak, raptetmek, bağlamak, seçmek, devşirmek, birşeyleri toplamak, parçaları yerli yerine takmak, kısımları birbirine uydurmak.

(a. i. c. cumû’) : 1) toplama, yığma. 2) birden fazla insan, hayvan ve eşyayı gösteren isim. 3) a. gr. * çoğul.

Çoğul, birlik, kalabalık, koleksiyon. Az kullanılan anlamları ise şunlardır; derme, toplama, insan topluluğu, topluluk, meblağ, tahsil, toplam, tahsilat (ç), tam, devşirme, derleme.

اَلْجُمْعُ [el-cum’] (cîm’in zammıyla) Biriktirilmiş nesneye denir. Bu münâsebetle yumruğa جُمْعُ الْكَفِّ [cem’u’l-keff] ıtlâk olunur; yukâlu: ضَرَبَهُ بِجُمْعِ الْكَفِّ وَهُوَ حِينَ يَقْبِضُهَا Cem’i أَجْمَاعٌ [ecmâ’] gelir. Ve mektûm ve mestûr nesneye ıtlâk olunur; yukâlu: أَمْرُهُمْ بِجُمْعٍ أَيْ مَكْتُومٌ وَمَسْتُورٌ Ve bâkire kıza ıtlâk olunur; yukâlu: هِيَ مِنْ زَوْجِهَا بِجُمْعٍ أَيْ عَذْرَاءُ Ve hep ve cümle ma’nâsınadır; yukâlu: ذَهَبَ الشَّهْرُ بِجُمْعٍ أَيْ كُلُّهُ Bu ma’nâların mecmû’unda cîm’in kesriyle de câ’izdir. Ve جُمْعٌ [cem’] (cîm’in harekât-ı selâsıyla) Bikr kıza yâhûd gebe hatuna yâhûd hamli ağırlaşıp vakti çatmış olanına ıtlâk olunur; yukâlu: مَاتَتْ بِجُمْعٍ أَيْ عَذْرَاءَ أَوْ حَامِلاً أَوْ مُثْقَلَةً