(a. i. rükûb’dan. c. : terkîbât) : 1) birkaç şeyi birleştirip karışık bir şey meydana getirme. 2) (c. : terâkîb) birkaç şeyden meydana getirilmiş şey. 2) gr. birleştirme, fr. composition. 4) takım. 5) kim. sentez.

iz. ar. cm: terkîbât. [rükûb’dan ms. tef’îl] 1. Birkaç şeyi birleştirip memzûc bir şeyi vücûda getirme: bu macûnu beş on eczâdan terkîb ederler; iki isimden bir isim terkîb etmek. 2. Birkaç cüz veya unsurun karışmasından vücûda gelen cism-i mürekkeb: terkîb-i kimyevî; bir terkîb-i mahsûs kullanıyor. 3. Birkaç kelimeden mürekkep fıkra: terkîb-i sakîm = kâideye mugâyir terkîb.

اَلتَّرْكِيبُ [et-terkîb] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Bir kimseye üzerinde gazâ edip igtinâm eylediği ganâyimin nısfını kendisine vermek kavliyle at i’âre eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَكَّبَهُ الْفَرَسَ إِذَا أَعَارَهُ لِيَغْزُوَ عَلَيْهِ فَيَكُونُ لَهُ نِصْفُ الْغَنِيمَةِ Ve bir şey’i şey’-i âhere muktezâsınca yanaştırmak ve zamm ve ilsâk eylemek ma’nâsına isti’mâl olunur; yukâlu: رَكَّبَهُ تَرْكِيبًا إِذَا وَضَعَ بَعْضَهُ عَلَى بَعْضٍ Ve minhu: رَكَّبَ الْفَصَّ فِي الْخَاتَمِ وَالسِّنَانَ فِي الْقَنَاةِ [Ve] تَرْكِيبٌ [terkîb]-i nahvî bundan me’hûzdur.

vn. 1. A mounting, a furnishing with arms and a mount. 2. A joining or compounding together, so as to constitute one whole; also, a being so compounded; composition. 3. A making a composite thing; also, a being so made. 4. s. A composite whole, a compound; a mixture; a structure. 5. (gram.) A putting together letters so as to form a word or syllable; also, letters’ coming together and constituting a word or syllable; also, a word or syllable so composed. 6. A putting together words so as to form a composite or compound word, or a phrase; also, words coming together and constituting such a word or phrase; also, a compound word; a phrase. 7. (logic) A putting together, derivatively or syntactically, two or more ideas in a single expression; also, such a derived or compounded expression; as, قائمە a right-angle; basri باصری a man of Basra. 8. (enigmas) The employing a compound word to shadow out a simple one, as, مردم كش a man-leader, for mürşit مرشد, a leader. 9. (arith.) A number’s being polynomial, or being other than a prime; or, being divisible by two or more; also, composition of proportion.