(a. i. rükûb’dan. c. : terkîbât) : 1) birkaç şeyi birleştirip karışık bir şey meydana getirme. 2) (c. : terâkîb) birkaç şeyden meydana getirilmiş şey. 2) gr. birleştirme, fr. composition. 4) takım. 5) kim. sentez.

iz. ar. cm: terkîbât. [rükûb’dan ms. tef’îl] 1. Birkaç şeyi birleştirip memzûc bir şeyi vücûda getirme: bu macûnu beş on eczâdan terkîb ederler; iki isimden bir isim terkîb etmek. 2. Birkaç cüz veya unsurun karışmasından vücûda gelen cism-i mürekkeb: terkîb-i kimyevî; bir terkîb-i mahsûs kullanıyor. 3. Birkaç kelimeden mürekkep fıkra: terkîb-i sakîm = kâideye mugâyir terkîb.

اَلتَّرْكِيبُ [et-terkîb] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Bir kimseye üzerinde gazâ edip igtinâm eylediği ganâyimin nısfını kendisine vermek kavliyle at i’âre eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَكَّبَهُ الْفَرَسَ إِذَا أَعَارَهُ لِيَغْزُوَ عَلَيْهِ فَيَكُونُ لَهُ نِصْفُ الْغَنِيمَةِ Ve bir şey’i şey’-i âhere muktezâsınca yanaştırmak ve zamm ve ilsâk eylemek ma’nâsına isti’mâl olunur; yukâlu: رَكَّبَهُ تَرْكِيبًا إِذَا وَضَعَ بَعْضَهُ عَلَى بَعْضٍ Ve minhu: رَكَّبَ الْفَصَّ فِي الْخَاتَمِ وَالسِّنَانَ فِي الْقَنَاةِ [Ve] تَرْكِيبٌ [terkîb]-i nahvî bundan me’hûzdur.