ft. fl. 1. Şiddetle vurmak, tesâdüm etmek: at hızla giderken duvara çarptı, rüzgâr yüzüme çarpıyordu. 2. Vurup yere düşürmek, yıkmak: çarpıp geçti. 3. Zorla almak, çalıp çırpmak, kapıp gitmek: aşiret köyün koyunlarını çarptı. 4. Başa vurmak, baş ağrısı vermek, suda‘ getirmek: bu sirke bana çarptı. 5. Vurmak, titremek, halecâna gelmek: yüreğim çarpıyor. 6. Hızla tahrîk olunarak bir yere vurmak: kapı, pencere kanadı rüzgârdan çarpıyordu.

v. t. & i. (tr.) 1. To strike, to knock. 2. To knock (a person) against something. 3. To strike mad, or paralytic. 4. To seize and carry off. B. (intr.) 5. To bump, to come into collision. 6. To give a shock or a blow.