ذَا صَبَاحٍ [zâ-sabâh] ve ذُو صَبُوحٍ [zû sabûh] Erken demektir, tekûlu: أَتَيْتُهُ ذَا صَبَاحٍ وَذَا صَبُوحٍ أَيْ بُكْرَةً Ve bunlar hemîn zarf olarak isti’mâl olunurlar ki zarf-ı gayr-i mütemekkin olur, vakt “sâhibü hâze’l-ism” sebkinde olur.

ذَا صَبَاحٍ [zâ sabâh] Sabâh ma’nâsınadır, zarf-ı gayr-i mütemekkindir, ammâ ba’zı şi’rde ki “أَقَمْتُ عَلَى إِقَامَةِ ذِي صَبَاحٍ” vâki’ olmuştur, zarfiyyet murâd değildir, ona binâ’en mütemekkin olmuştur, ammâ Sîbeveyhi eyitti: Bu has’am demekle ma’rûf kabîlenin lügatıdır.