i. sıf. [aslı: ياياق yayak] ve: ( yayan يايان: i. sıf. 1. Ayakla yürüyen, hayvansız giden, piyâde, râcil, mâşî: yaya, yayan yolcu; yayalar geride kaldı; yayan kalmak = atsız kalmak. 2. Mahrûm, bî-behre, bî-nasîb: kendisi maârifce pek yayandır. || h. Yürüyerek, hayvansız, mâşiyyen: yaya gitmek; yayan yürümek.

أَيَايَا [eyâyâ] (hemzenin fethiyle) ve يَايَا [yâyâ] (hemzesiz) ve يَايَهْ [yâyeh] Deve kısmını eştirip sürmeğe mahsûs zecr hikâyâtındandır. Ve bundan fi’l tasrîf ederler; yukâlu: أَيَّا بِالْإِبِلِ وَيَهْيَهُ بِهَا أَيْ قَالَ لَهَا أَيَايَا وَيَايَا وَيَايَهْ Muzâri’inde hemze hâ’ya mübeddeldir.

s. 1. A man who goes on foot, a footman. 2. (formerly) A soldier of one of the fourteen Turkman foot battalions attached to the corps of Janissaries.