اَلْوَخَامُ [el-vehâm] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) ve اَلْوَخُومُ [el-vehûm] (صَبُورٌ [sabûr] vezninde) ve اَلْوَخِمَةُ [el-vehimet] (فَرِحَةٌ [ferihat] vezninde) ve اَلْوَخْمَةُ [el-vahmet] (حَمْزَةُ [hamzet] vezninde) ve اَلْوَخِيمَةُ [el-vehîmet] (سَفِينَةٌ [sefînet] vezninde) ve اَلْمُوخِمَةُ [el-mûhimet] (مُحْسِنَةٌ [muhsinet] vezninde) ve اَلْمَوْخَمَةُ [el-mevhamet] (مَحْمَدَةٌ [mahmedet] vezninde) Havâsı ağır ve fenâ olmakla mer’âsı devâbba yaramaz olan arza denir; yukâlu: أَرْضٌ وَخَامٌ وَوَخُومٌ وَوَخِمَةٌ وَوَخْمَةٌ وَوَخِيمَةٌ وَمُوخِمَةٌ وَمَوْخَمَةٌ إِذَا كَانَتْ لَا يَنْجَعُ كَلَؤُهَا

اَلْوَحَمُ [el-veham] (vâv’ın ve hâ-yı mühmelenin fethiyle) Gebe hatunlar aş yermek ma’nâsınadır ki türlü türlü nesnelere iştihâ eder, ke-mâ se-yuzkeru; yukâlu: وَحِمَتِ الْحُبْلَى كَوَرِثَ يَوْرَثُ وَوَجِلَ يَوْجَلُ وَحَمًا وَهُوَ شِدَّةُ شَهْوَةِ الْحُبْلَى لِمَأْكَلٍ Ve وَحَمٌ [veham] Hatunun aş yerdiği nesneye de denir. Ve cimâ’a ve mutlakan her nesneye ârzû ve iştihâ’ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: وَحِمَ الْجِمَاعَ وَغَيْرَهُ إِذَا اشْتَهَى Ve kuş uçarken kanatları seslenmeğe denir; tekûlu: سَمِعْتُ وَحَمَ الطَّيْرِ أَيْ حَفِيفَهُ

اَلْوَحَمُ [el-veham] (fethateynle) Yüklü 'avret bir nesneye iştihâ etmek; yukâlu: وَحِمَتْ تَوْحَمُ وَحَمًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ