iz. ar. cm: evtân. Bir adamın doğup büyüdüğü veya yaşadığı memleket.

اَلْوَطَنُ [el-vatan] (fethateynle ve tâ’nın sükûnuyla) İnsânın ikâmet-gâhı olan menzile denir ki yurt ta’bîr olunur; yukâlu: كُلٌّ يُحِبُّ وَطَنَهُ أَيْ مَنْزِلَ إِقَامَتِهِ Kezâlik sığır ve koyun makûlesinin ağılına ve ahırına ıtlâk olunur; cem’i أَوْطَانٌ [evtân] gelir.

s. (pl. اوطن) 1. One’s home. 2. One’s native place or country. 3. A stable, shed, or fold for beasts; a coop for fowls.

اَلْوَطَنُ [el-vetan] (fethateynle) İnsânın olduğu yer. Ve Ru’be nâm şâ’ir şi’rinde وَطَنٌ [vetan]ı tahfîf edip vasatın sâkin kılmıştır.