وَاهًا لَهُ [vâhen lehu] (nasb ve tenvînle ve tenvînsiz) Kelime-i ta’accübdür, bir nesnenin hûbluğundan ve hoşluğundan ta’accüb mahallinde isti’mâl olunur, Fârisîde hoşâ mürâdifidir; yukâlu: وَاهًا لَهُ مَا أَطْيَبَهُ Ya’nî “Ne 'aceb güzel nesnedir!” Ve bir nesneye telehhüf ve te’essüf makâmında dahi isti’mâl olunur ki vah vah yazık demek olur. Şârih der ki tenvîni sûretinde gûyâ ki إِسْتِطَابَةً demektir ve 'adem-i tenvîni sûretinde gûyâ ki اَلْإِسْتِطَابَةُ demektir. Pes tenvîn 'alem-i tenkîr ve terki 'alem-i ta’rîf olur. Ve bu makûle kelimât fi’l-asl esmâ-i asvât olup ba’dehu masdar makâmına kâ’im olurlar ve kendi ma’nâları üzere fi’l takdîr olunur. Ve gâh olur ki masdara nakl olunmayıp savt olarak müsta’mel olur, أُفٌّ ve غَاقِ ve وَاهْ gibi.