اَلْأَسْكَفُ [el-eskef] (hemzenin ve kâf’ın fethiyle) ve اَلْإِسْكَافُ [el-iskâf] (hemzenin kesriyle) ve اَلْأُسْكُوفُ [el-uskûf] (أُسْلُوبٌ [uslûb] vezninde) ve اَلسَّكَّافُ [es-sekkâf] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) ve اَلسَّيْكَفُ [es-seykef] (صَيْقَلٌ [saykal] vezninde) Papuççuya ve çizmeciye denir, Fârisîde kefş-ger denir. 'Alâ-kavlin إِسْكَافٌ [iskâf] papuççudan gayrı her ehl-i san’ata ıtlâk olunur; papuççuya أَسْكَفُ [eskef] denir. Ve 'alâ-re’yin إِسْكَافٌ [iskâf] dülgere denir. Ve mutlakan demir ile işleyen her sâni’a ıtlâk olunur, gerek iğne ve biz ve bıçak ve bıçkı olsun; yukâlu: هُوَ أَسْكَفٌ وَإِسْكَافٌ وَأُسْكُوفٌ وَسَكَّافٌ وَسَيْكَفٌ أَيْ خَفَّافُ أَوِ الْإِسْكَافُ كُلُّ صَانِعٍ سِوَى الْخَفَّافِ فَإِنَّهُ الْأَسْكَفُ أَوِ الْإِسْكَافُ النَّجَّارُ وَكُلُّ صَانِعٍ بِحَدِيدَةٍ Ve إِسْكَافٌ [iskâf] Şarâbın humretine denir yâhûd bu İbn ‘Abbâd’ın tashîfidir, savâb olan إِسْكَابٌ [iskâb] olmaktır bâ-yı muvahhade ile. Ve إِسْكَافٌ [İskâf] Bagdâd a’mâlinden Nehrevân nevâhîsinde iki mevzi’ adıdır. Birine إِسْكَافُ أَعْلَى ve birine إِسْكَافُ أَسْفَلَ derler. İkisine de niçe a’lâm mensûblardır. Ve إِسْكَافٌ [iskâf] Üstâz ve hâzık adama denir; yukâlu: هُوَ إِسْكَافٌ فِي أَمْرِهِ أَيْ حَاذِقٌ Ve mütekellimînden 'Abdulcebbâr b. 'Alî el-İsferâyînî lakabıdır.

اَلْأُسْقُفُ [el-uskuf] (hemzenin ve kâf’ın zammı ve sîn’in sükûnuyla) Tâ’ife-i Nasârâ’nın dîn-i bâtıllarında re’îsleri olan kimse. Ve mezbûra أُسْقُفٌ [uskuf] dedikleri سَقْفٌ [sakf] delâlet ettiği ma’nâ-yı inhinâdan me’hûzdur, mezbûr tehâşu’ üzere olduğuna binâ’en.