iz. ar. cm. tevhîdât [وحدة vahdet’den ms. tef‘îl] 1. Birkaç şeyi bir etme, birleştirme: tevhîd-i düyûn, tevhîd-i efkâr. 2. Bir addetme, bir nazariyle bakma, birliğine inanma: tevhîd-i Bârî Teâlâ, tevhîde kâil olma. 3. Lâ ilâhe illallâh terkîb-i şerîfinin telaffuz ve tekrârı: zikr ve tesbîhle meşguldür.

اَلتَّوْهِيدُ [et-tevhîd] تَمْهِيدٌ [temhîd] vezninde ve mürâdifidir ki bast eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: وَهَّدَ الْفِرَاشَ بِمَعْنَى مَهَّدَهُ

vn. 1. A making or letting be or become one sole. 2. A making or letting be or become without a companion. 3. A holding or pronouncing to be one sole and unique without a fellow; especially said of God. 4. A making or letting become one; unification.

اَلتَّوْحِيدُ [et-tevhîd] 'alâ-vezni اَلتَّكْرِيم [et-tekrîm]) Birlemek.