اَلتَّوَرُّكُ [et-teverruk] (تَفَعُّلٌ [tefa’’ul] vezninde) Bu dahi وَرِكٌ [verik] üzere çökmek ma’nâsınadır; gerek bir وَرِكٌ [verik]i ve gerek ikisi üzere olsun ve gerek birini yâhûd ikisini dahi yere vaz’ eylesin; yukâlu: تَوَرَّكَ الرَّجُلُ إِذَا اعْتَمَدَ عَلَى وَرِكِهِ Ve bir adam bir nesneyi kıçına bastırıp yüklenmek ma’nâsınadır; yukâlu: تَوَرَّكَ الصَّبِيَّ إِذَا جَعَلَهُ عَلَى وَرِكِهِ مُعْتَمِدًا عَلَيْهَا ve تَوَرُّكٌ فِي الصَّلَاةِ [teverruk fi’s-sâlât] وَرِكٌ [verik]i sağ ayak üzere koyup oturmak, ‘alâ-kavlin kıynakların ikisini yâ birini yere komaktan ‘ibârettir. Evvelki vaz’ sünnet ve ikinci menhîdir, zîrâ sol وَرِكٌ [verik] sol ayağın üzerine gelmek lâzımdır. Ve bu vaz’ ricâl hakkında menhîdir ve nisvân hakkında ester olmakla sol elyesini yere koyup iki ayaklarını dahi sağ cânibinden ihrâc ederler; yukâlu: تَوَرَّكَ فِي الصَّلَاةِ إِذَا وَضَعَ الْوَرِكَ عَلَى الرِّجْلِ الْيُمْنَى أَوْ وَضَعَ أَلْيَتَيْهِ أَوْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأَرْضِ Ve râkib inmek için yâhûd istirâhat için ayağının birini büküp وَرِكٌ [verik]ini eyer kaşının iç yüzüne komak ma’nâsınadır; yukâlu: تَوَرَّكَ عَلَى الدَّابَّةِ إِذَا ثَنَى رِجْلَهُ لِيَنْزِلَ أَوْ يَسْتَرِيحَ Ve gecikmek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: تَوَرَّكَ عَنِ الْحَاجَةِ إِذَا تَبَطَّأَ Ve bir kimse necisine bulaşmak ma’nâsınadır; yukâlu: تَوَرَّكَ فِي خُرْئِهِ إِذَا تَلَطَّخَ بِهِ Ve bir yerde mukîm olmak ma’nâsınadır; yukâlu: تَوَرَّكَ بِالْمَكَانِ إِذَا أَقَامَ بِهِVe bir şey’e kâdir olmak ma’nâsınadır; yukâlu: تَوَرَّكَ عَلَى الْأَمْرِ إِذَا قَدَرَ

اَلتَّوْرِيكُ [et-tevrîk] ('alâ-vezni اَلتَّكْرِيم [et-tekrîm]) Bi-ma’nâhu. Ve تَوَرُّكٌ [teverruk] 'Avret oğlanı وَرِكٌ [verik]i üzere götürmeğe dahi derler; yukâlu: تَوَرَّكَتِ الْمَرْأَةُ الصَّبِيَّ إِذَا حَمَلَتْهُ عَلَى وَرِكِهَا Ve تَوْرِيكٌ [tevrîk] Dağı aşmağa dahi derler; tekûlu: وَرَّكْتُ الْجَبَلَ تَوْرِيكًا إِذَا جَاوَزْتَهُ Ve تَوْرِيكٌ [tevrîk] 'Udûl etmeğe dahi derler; yukâlu: وَرَّكَ إِذَا عَدَلَ Ve تَوْرِيكٌ [tevrîk] Bir kimse bir günâhı bir kimseye nisbet etmeğe dahi derler; tekûlu: وَرَّكَ فُلَانٌ ذَنْبَهُ عَلَى غَيْرِهِ أَيْ قَرَفَهُ بِهِ Ve قَرْفٌ [karf] kâf’la ve râ-i mühmele ile bir kimseye töhmet etmeğe derler.