(a. i.) : 1) bırakma, bırakılma, koyuverme, salıverme; vazgeçme, vazgeçilme. 2) boşama, (bkz. : tatlîk). 3) ihmâl.

iz. ar. 1. Bırakma, koyverme, salıverme: atını orada terk etti. 2. Vaz geçme, sarf-ı nazar etme: o âdeti terk etti; ben tütünü terk ettim. 3. Boşama, tatlîk: karısını terk etti. 4. Bakmama, ihmâl: evini, ebeveynini terk etmiş.

اَلتَّرْكُ [et-terk] (tâ’nın fethiyle) ve اَلتِّرْكَانُ [et-tirkân] (tâ’nın kesriyle) Bir nesneden ferâgat eylemek ma’nâsınadır ki vazgelmek ve bırakmak ve boşlamak ta’bîr olunur; yukâlu: تَرَكَ الشَّيْءَ تَرْكًا وَتِرْكَانًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا وَدَعَهُ Şârih der ki تَرَكَ mâddesi mef’ûl-i vâhide ta’diye eyledikte tarh ve tahliye ma’nâsına olur ve mef’ûleyne müte’addî oldukta صَيَّرَ ve جَعَلَ ma’nâsını muzammın olup ef’âl-i kulûb mecrâsına cârî olur. İntehâ. Ve تَرْكٌ [terk] جَعَلَ [ca’ale] ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: تَرَكَهُ كَذَا أَيْ جَعَلَهُ Bu sûrette gûyâ ki zıdd olur ve kavluhu ta’âlâ: ﴿وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخَرِينَ﴾ أَيْ أَبْقَيْنَا يَعْنِي أَبْقَيْنَا لَهُ ذِكْرًا حَسَنًا Pes ibkâ’ ma’nâ-yı lâzımı olur. Ve تَرْكٌ [terk] تَرِيكَةٌ [terîket] olan hatun tezevvüc eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: تَرِكَ الرَّجُلُ تَرْكًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا تَزَوَّجَ تَرِيكَةً

s. pl. of تركە Iron helmets, casques.

vn. 1. A quitting, forsaking, abandoning, deserting, leaving, relinquishing; abandonment; desertion. 2. A leaving undone, an omitting, neglecting; omission; neglect. 3. A refraining from, renouncing, desisting from. 4. A leaving property at death. 5. A leaving and perpetuating. 6. (mystics) An abandoning self for the sake of love to God; self- renunciation.

s. 1. An iron helmet, a casque. 2. A seam; or, a breadth of cloth between seams.

اَلتَّرْكُ [et-terk] (tâ’nın fethi ve râ’nın sükûnuyla) Bir nesneden ferâgat etmek; tekûlu: تَرَكْتُ الشَّيْءَ تَرْكًا إِذَا خَلَّيْتَهُ