اَلتَّنَفُّسُ [et-teneffus] (fethateynle ve fâ’nın zammı ve teşdîdiyle) Nefes almak; yukâlu: تَنَفَسَّ الرَّجُلُ وَتَنَفَّسَ الصُّعَدَاءَ Ya’nî “Recül uzun nefesle nefes aldı.” Ve صُعَدَاءُ [su’adâ’] sâd’ın zammı ve ‘ayn’ın fethi ve elifin meddiyle uzun nefes çekmeğe derler. Ve her hayvân ki öyken sâhibi ola, o مُتَنَفِّسٌ [muteneffis] olur ve mâ’î olan hayvânın öykeni olmadığı sebebden teneffüs etmez. Ve تَنَفُّسٌ [teneffus] Tan yeri ağarmağa dahi derler; yukâlu: تَنَفَّسَ الصُّبْحُ إِذَا تَبَلَّجَ Ve تَبَلُّجٌ [tebelluc] cîm’le subh ağarıp zâhir olmağa derler. Ve تَنَفُّسٌ [teneffus] Yay yarılmağa dahi derler; yukâlu: تَنَفَّسَتِ الْقَوْسُ إِذَا تَصَعَّدَتْ Ve تَنَفُّسٌ [teneffus] Gündüz uzamağa dahi derler. Ve deryâ temevvüc edip suyın saçmağa dahi derler. Ve bu makâmda sâhib-i surâh’ın تَنَفُّسٌ [teneffus] “der-demîden-i subh” dediğinden sonra ve “ber-âmeden-i rûz ve âb-i deryâ temevvuc kerden” dediği nev’-i muhâlefetten hâlî olmadığı hafî değildir.