iz. ar. [beyân’dan ms. tef’îl] Açık ifâde ve beyân etme. n.

اَلتَّبْيِينُ [et-tebyîn] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Bu dahi vâzıh ve âşikâre olmak ve vâzıh ve âşikâre kılmak ma’nâlarına lâzım ve müte’addî olur; tekûlu: بَيَّنْتُهُ أَيْ أَوْضَحْتُهُ وَبَيَّنَ الشَّيْءُ إِذَا اتَّضَحَ Ve bir adam kızını kocaya vermek ma’nâsınadır; yukâlu: بَيَّنَ بِنْتَهَا إِذَا زَوَّجَهَا Ve ağacın henüz yaprakları belirmek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: بَيَّنَ الشَّجَرُ إِذَا بَدَا وَرَقُهُ وَظَهَرَ أَوَّلَ مَا يَنْبُتُ Ve hayvânın boynuzu tümüp zuhûr eylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: بَيَّنَ الْقَرْنُ إِذَا نَجَمَ

1. A separating, a distinguishing one thing from another. 2. A making clear, plain, manifest. 3. An explaining; explanation, exposition.

s. 1. (rhetoric) A phrase that fully explains itself. 2. (Arab. syntax) An adverbial accusative that restricts and defines a preceding word.

اَلتَّبْيِينُ [et-tebyîn] ('alâ-vezni اَلتَّكْرِيم [et-tekrîm]) Bir nesneyi vâzıh kılmak. Ve تَبْيِينٌ [tebyîn] Vâzıh olmak ma’nâsına da gelir. Ve fi’l-mesel: “قَدْ بَيَّنَ الصُّبْحُ لِذِي عَيْنَيْنِ” أَيْ تَبَيَّنَ Ve Cevherî’nin bu kelâmından fehm olunur ki تَبْيِينٌ [tebyîn] dahi lâzım ve müte’addî gele, hâlâ ki ondan akdem hem lâzım ve hem müte’addî gelmesin إِفْعَالٌ [if’âl]e ve تَفْعِيلٌ [tef’îl] ve إِسْتِفْعَالٌ [istifhâm]e mahsûs etmiştir.