اَلتَّبْكِيرُ [et-tebkîr] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Bu dahi بُكوُرٌ [bukûr] ma’nâsınadır; yukâlu: بَكَّرَ عَلَيْهِ إِذَا أَتَاهُ بُكْرَةً Ve sebk ve takaddüm eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَكَّرَ عَلَيْهِ إِذَا تَقَدَّمَ Ve namâza evvel vaktinde gelmek ve evvel vaktinde edâ eylemek ma’nâsına isti’mâl-i şer’îdir; yukâlu: بَكَّرَ الْمُصَلِّي إِذَا أَتَى الصَّلاَةَ لِأَوَّلِ وَقْتِهَا Ve تَبْكِيرٌ [tebkîr] Bir kimseyi erken kaldırmak için bir adamı ta’yîn eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَكَّرَهُ عَلَى أَصْحَابِهِ إِذَا جَعَلَهُ يُبَكِّرُ عَلَيْهِمْ

vn. 1. A making or letting precede. 2. A going forth or occupying one’s self very early in the morning. 3. A going to a service of worship in the early part of its set time. 4. A tree’s being early with its fruit.

اَلتَّبْقِيرُ [et-tebkîr] ('alâ-vezni اَلتَّكْرِيم [et-tekrîm]) بُقَّيْرَى [bukkayrâ] oyunun oynamak; yukâlu: بَقَّرُوا أَيْ لَعِبُوا الْبُقَّيْرَى

اَلتَّبْكِيرُ [et-tebkîr] ('alâ-vezni اَلتَّكْرِيم [et-tekrîm]) ve اَلْإِبْكَارُ [el-ibkâr] (bi-kesreti’l-hemzeti) ve اَلْإِبْتِكَارُ [el-ibtikâr] (bi-kesreti’l-hemzeti ve sükûni’l-bâ’i ve kesri’t-tâ’i) ve اَلْمُبَاكَرَةُ [el-mubâkeret] (bi-zammi’l-mîmi ve fethi’l-kâfi) Kulluhâ bi-ma’nen, sabâh vaktine dâhil olmaktır. Veبَكَّرَ mahallinde kâf’ın teşdîdiyle, بَكِرَ denmez kâf’ın kesriyle bâb-ı râbi’den ve بَكُرَ dahi denmez kâf’ın zammıyla bâb-ı hâmisten. Ve Ebû Zeyd eyitti: أَبْكَرْتُ عَلَى الْوِرْدِ إِبْكَارًا derler ve أَبْكَرْتُ الْغِدَاءَ derler ve أَبْكَرْتُ غَيْرِي derler ve أَبْكَرَ الرَّجُلُ derler, kaçan develeri suya geldikte sabâha dâhil olsa. Ve إِبْكَارٌ [ibkâr] Her nesneye sür’at ve mübâderet etmeğe dahi derler. Ve bu ma’nâya تَبْكِيرٌ [tebkîr] dahi isti’mâl olunur; yukâlu: أَبْكَرَ إِلَيْهِ وَبَكَّرَ أَيْ فِي أَيِّ وَقْتٍ كَانَ كَمَا يُقَالُ بَكَّرُوا بِصَلَاةِ الْمَغْرِبِ أَيْ صَلُّوهَا عِنْدَ سُقُوطِ الْقُرْصِ ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ﴾ (آل عمران 41، غافر 55) Ve إِبْكَارٌ [ibkâr] Bir fi’ldir ki ma’nâ-yı vakte delâlet eder ki o بُكْرَةٌ [bukret]tir, nitekim Bârî ta’âlânın ﴿بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ﴾ (الأعراف 205، الرعد 15، النور 36) kavlinde غُدُوٌّ bir masdardır ki غَدَاةٌ [gadât] üzere delâlet eder.