(a. i.) : 1) müjde. 2) her şeyin ilk zamanı öncesi.

i. fa. [tr. zebân-zedi: tebeşir] 1. Kireç ve alçıdan daha yumuşak ve has maruf bir beyaz madde ki siyah tahta levhası üzerine yazı yazmakta dahi kullanılır. 2. Mezkûr tahta üzerine veya âdî tahta ve duvara yazı ve rakam yazmaya mahsus ve kurşun kalemi gibi müstamel tebeşir parçası.

i. fa. [tr. zebân-zedi: tebeşir] 1. Kireç ve alçıdan daha yumuşak ve has maruf bir beyaz madde ki siyah tahta levhası üzerine yazı yazmakta dahi kullanılır. 2. Mezkûr tahta üzerine veya âdî tahta ve duvara yazı ve rakam yazmaya mahsus ve kurşun kalemi gibi müstamel tebeşir parçası.

اَلتَّبَاشِيرُ [et-tebâşîr] (تَعَاشِيبُ [te’âşîb] vezninde) بُشْرَى [buşrâ] ma’nâsınadır ki müjde demektir. Şârih der ki bu تَبَاشِيرُ [tebâşîr] kelimesi bünye-i cem’ üzere vârid olan kelimâttandır, تَعَاشِيبُ [te’âşîb] ve تَعَاجِيبُ [te’âcîb] ve تَقَاطِيرُ [tekâtîr] gibi. Mübâlagaten müjde ma’nâsında isti’mâl olundu ki müfreddir ve bundan fi’l mutasarrıf olmaz.

s. pl. 1. Good news; glad tidings. 2. Indications, earnests, or beginnings of good things to come.

s. A white siliceous substance found in the nodes of the bamboo; also, the pith of some solid canes.

اَلتَّبَاشِيرُ [et-tebâşîr] (tâ’nın fethi ve şîn’in kesri ve meddiyle) Beşâret, بُشْرَى [buşrâ] gibi. Ve تَبَاشِيرُ الصُّبْحِ [tebâşîru’s-subh] Subhun evâ’ilidir. Ve her nesnenin evâ’iline تَبَاشِيرُ [tebâşîr] derler. Ve bundan fi’l müştakk olmaz.