اَلتَّأْسِيسُ [et-te’sîs] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Binâ olunacak hânenin hudûdunu beyân ile temel yapıp kaldırmak ma’nâsınadır ki temel bırakmak ta’bîr olunur; yukâlu: أَسَّسَ دَارَهُ إِذَا بَيَّنَ حُدُودَهَا وَرَفَعَ قَوَاعِدَهَا وَبَنَى أَصْلَهَا Ve تَأْسِيسٌ [te’sîs] Ehl-i ‘arûz ıstılâhında kâfiye vâki’ olan kelimede kâ’in şol elif harfine denir ki onunla revî olan harfin beyninde hemân bir harf vâki’ ola; niteki Nâbiga ez-zubyânî nâm şâ’irin işbu: hكِلِينِي لِهَمٍّ يَا أُمَيْمَةُ نَاصِبِ || وَلَيْلٍ أُقَاسِيهِ بَطِيءِ الْكَوَاكِبِh beytinde vâki’ نَاصِب ve كَوَاكِب kelimelerinde olan elif gibi. Ve 'inde’l-ba’z تَأْسِيسٌ [te’sîs] kâfiye harfine ıtlâk olunur ki dahîlden mukaddem zikr olunur, zikr olunan elif gibi.