i. [asıl Türkçe olup Fârisîye de geçmiştir. lisânımızda zebânzedi: damgadır.] 1. Bir cismin üzerine bir nişân ve alâmet basmak üzere kuru yâhut mürekkep ve boya ile ve soğuk yâhut kızgın olarak kullanılır mühür gibi demir yâhut pirinç veya tahta ve sâireden alet: damga vurmak, damga basmak; hayvana kızgın damga ile numara basmak. 2. Böyle bir aletle vurulan nişân ve alâmet: altın damga, kızıl damga, kabartma damga, kurşun damga, o hayvanın sağrısında bir damga vardır; resmi muharrerât kağıdının başında damga olur.

vulg. damga, s. 1. An instrument for stamping. 2. The mark stamped with such an instrument.