iz. ar. cm. talimât [علم ilm’den ms. tef‘îl] 1. Öğretme, belletme: cenâb-ı hakk hazret-i adem’e eşyanın isimlerini talim etti. 2. Okutma, ders verme, tedrîs: çocuklara ulûm ve fünûnu kolayca talim etmek için usûl lâzım. 3. Meşk veya idman ile alıştırma: birine yazı, kânûn, şarkı talim etmek. ─ bu mana ile öğrenme makâmında dahi kullanılıp: yazı, kânûn talim ediyor denilir. 4. [masdariyyet mânasından tecerrüd ederek] muntazam askerin öğrendiği yürüyüş ve silah isti‘mâli vesâir harekât-ı askeriye: ta‘lim öğrenmek; ayak, silah, ateş talimi; piyâde, süvâri, topçu talimi. ≡ cm. Birine şifâhen veya tahrîren verilen tembîhât, hatt-ı hareketini mübeyyin evâmir: aldığı ta‘limâta göre hareket edecektir; süferâ düvel-i metbûalarından talimât bekliyorlar.