i. [takmak’tan] 1. Birlikte kullanılıp hepsi beraber bir tertip teşkil eden ve ancak birlikte kullanılırsa işe yarayabilen şeyler, âlat ve edevât, malzeme: cerrâh, bahçıvan takımı; çay takımı; yatak takımı; at takımı; yolcu takımı; çubuk takımı = çubuğun başına konan kehribâ vesâireden müzeyyen ağırlık; tesbîh takımı = imâme. 2. Cümlesi birlikte bir iş gören adamlar, avene, rüfekâ, hey’et, kumpanya: orta oyunu takımı; canbaz takımı; o kendi takımıyla geldi. 3. Zümre, sınıf, gürûh, fevc, cemâat: hayvânât birkaç takıma münkasımdır; takım takım müretteptirler. 4. Miktar, kısım, bölük, ba‘z: bir takım adamlar; bir takım eşyâ; birtakım sözler. 5. Takılacak şey, süs için takılan mücevherât vesâire: bu kadının mükemmel takımı vardır; o kendi takımını bozdu, kira ile kaldırıp takıyor. 6. Kehribâ vesâireden sigaralık: bu takım pek güzel. 7. bh. Bir donanma veya filoyu terkîb eden sefâin (gemiler). 8. bh. Gemi teknesinin techîzâtı.

s. See طاقم .

s. See طاقم .

s. 1. Any thing or set of things, that may be affixed, or appended to anything. 2. A mouthpiece of amber to a tobacco-pipe. 3. A set, lot, number of any thing or things. 4. A squad of men. 5. A boat’s crew.