i. 1. Bir hastaya yâhut yarasına veya hayvana edilen hizmet, bunlara bakma: hastayı tımâr etmek = bakmak. atı tımâr etmek = temizleyip hizmetini görmek; mecrûhun yarasını tımâr etmek = değiştirip bağlamak. 2. İşlemek, bakmak, hizmetini görmek: siz bu bağı tımâr etmemişsiniz. 3. Halâyıkların tebdîl-i hava için muvakkaten bir yere çıkmaları, tebdîl-i hava: filân kalfa tımâra çıktı. 4. Vaktiyle sipâhîlere mâlikâne verilen arâzî-i emîriyye ki harbe sevkine mecbur oldukları muayyenü’l-miktar askere mukâbil o arâzînin öşrünü ahz ü istîfâ ederlerdi: tımâr ve zeâmet ashâbından; tımâr sahibi; tımâr usûlü.