اَلثُّمْنُ [es-sumn] (sâ’nın zammıyla ve zammeteynle) ve اَلثَّمِينُ [es-semîn] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) Bir nesnenin sekiz cüz’ünden bir cüz’üne denir, ‘alâ-kavlin küsûrun ya’nî eczâ-i semâniyenin her bir kesrine muttariden ıtlâk olunur; ثُمْنٌ [sumn] lafzının cem’i أَثْمَانٌ [esmân] gelir; yukâlu: هَذَا ثُمْنُ ذَاكَ وَثُمُنُهُ وَثَمِينُهُ أَيْ جُزْؤٌ مِنْ ثَمَانِيَةٍ أَوْ يَطَّرِدُ ذَلِكَ فِي هَذِهِ الْكُسُورِ Mütercim der ki sekizinciye ثَامِنٌ [sâmin] denir. İşbu âhâd a’dâdı niseb üzeredirler, meselâ ثَامِنٌ [sâmin] ذِيِ ثَمَانٍ [zî semân] demektir ve تَاسِعٌ [tâsi’] ki dokuzuncu demektir, ذِي تِسْعٍ [zî tis’] ve عَاشِرٌ ['âşir] ki onuncudur ذِي عَشْرٍ [zî 'aşr] demektir.