اَلثُّمَالُ [es-sumâl] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) ve اَلْمُثَمَّلُ [el-musemmel] (مُعَظَّمٌ [mu’azzam] vezninde) Şol zehre denir ki terbiye olunup kapta müddet-i medîde kalmakla kemâle bâlig ola ki yıllamış zehr olur; yukâlu: سَقَاهُ الثُّمَالَ واَلْمُثَمَّلَ أَيِ السَّمَّ الْمُنْقَعَ يَعْنِي أَيَّامًا حَتَّى اخْتَمَرَ Ve ثُمَالٌ [sumâl] ثُمَالَةٌ [sumâlet]in cem’i olur ki köpüğe denir.

اَلثُّمَالُ [es-sumâl] (sâ’nın zammı ve mîm’in tahfîfiyle) Şol zehrdir ki mürebbâ ola سَمٌّ مُنْقَعٌ ma’nâsına, pes مُنْقَعٌ [munka’] mürebbâ demektir, nitekim bâb-ı ‘ayn’da mürûr etmiştir. Ve sâhib-i surâh’ın سَمٌّ مُنْقَعٌ [semmun munka’]ı zehr-i küşende ile tefsîri münâsib değildir. Ve ثُمَالٌ [sumâl] sütün kaymaklarına dahi derler, ثُمَالَةٌ [sumâlet]in cem’idir, 'alâ-mâ se-yecî’u.