اَلصُّوبَةُ [es-sûbet] (sâd’ın zammıyla) Her nesnenin yığınına ve kümesine denir; 'alâ-kavlin buğday yığınına mahsûstur; yukâlu: صُوبَةٌ مِنْهُ وَهِيَ كُلُّ مُجْتَمَعٍ أَوْ مِنَ الطَّعَامِ

اَلثُّبَةُ [es-subet] (zamm-ı sâ’ ile) Su cem’ olduğu yerdir, مَثَابٌ [mesâb] ma’nâsına. Tâ’, vâv’dan 'ıvazdır, إِقَامَةٌ [ikâmet]te 'ıvaz olduğu gibi ki aslında إِقْوَامًا idi.

اَلْأَثَابِيُّ [el-esâbiyy] (hemzenin fethi ve âhirinde yâ’nın teşdîdiyle) Kezâlik cem’i. Ve ثُبَةٌ [subet] Kezâlik havuzun orta yerine derler ki onda su cem’ olur.Pes bunda olan hâ vâv’dan 'ıvazdır ve hazf olunan vasat-ı kelimedir, zîrâ aslı ثُوَبٌ idi, nitekim أَقَامَ إِقَامَةًde asl إِقْوَامًا idi, hâ vâv-ı mahzûfeden 'ıvaz verilmişti ki o kelimenin 'aynü’l-fi’lidir.