اَلشَّهْوَةُ [eş-şehvet] (şîn’in fethiyle) Bir nesneyi sevip ona meyl ve ragbet eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: شَهِيَهُ وَشَهَاهُ شَهْوَةً مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ وَالْأَوَّلِ إِذَا أَحَبَّهُ وَرَغِبَ فِيهِ

اَلسَّهْوَةُ [es-sehvet] (sîn’in fethi ve hâ’nın sükûnuyla) Sofa misâlinde bir nesnedir ki ev önünde ederler, Asma’î rivâyeti üzere. Ve Ebû ‘Ubeyd eyitti: ehl-i Yemen’in niçesinden işittim ki سَهْوَةٌ [sehvet] onlar ıstılahında şol kiçirek eve derler ki alçak yerde ola ve sakfı mürtefi’ olup şol hazîne misâlinde ola ki onda metâ’ hıfz ederler. Ve سَهْوَةٌ [sehvet] Şol nâkaya dahi derler ki yürümesi mülâyim ola. Ve سَهْوٌ [sehv] Mülâyemete ve sükûna dahi derler.