(a. i.) : yüzme [suda] , (bkz : sibâhat).

اَلشَّبْخُ [eş-şebh] (şîn’in fethi ve bâ’nın sükûnuyla) Süt sağılırken zuhûr eden fışırtısından hikâyedir; tekûlu: سَمِعْتُ شَبْخَ اللَّبَنِ أَيْ صَوْتَهُ عِنْدَ الْحَلْبِ

اَلشَّبْحُ [eş-şebh] (مَدْحٌ [medh] vezninde) Yarmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَبَحَ الشَّيْءَ شَبْحًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا شَقَّهُ Ve deri ve ip makûlesini kazıklar aralıklarına uzatıp çekmek ma’nâsınadır; yukâlu: شَبَحَ الْجِلْدَ إِذَا مَدَّهُ بَيْنَ أَوْتَادٍ Şârih der ki شَبْحٌ [şebh] mutlakan bir nesneyi uzatmak ma’nâsınadır; mü’ellif teşvîş eylemiştir. Ve شَبَحَ الدَّاعِي [şebeha’d-dâ’î] derler, du’â eden kimse ellerini göğe doğru kaldırıp uzattıkta. Ve bir kimse önünde ayak üzere dikilivermek ma’nâsınadır; tekûlu: شَبَحَ لَنَا فُلاَنٌ إِذَا مَثَلَ Ve شَبْحٌ [şebh] Mürtefi’ü’l-binâ’ kapıya denir. Ve bunda fethateynle de câ’izdir.

vn. 1. A swimming. 2. A going or gliding along.

vn. & s. A being or becoming childish; second childhood, dotage.

اَلسَّبْحُ [es-sebh] (sîn’in fethi ve bâ’nın sükûnuyla) Fârig olmak. Ve emr-i ma’âşta tasarruf etmek. katâde eyitti: Bârî ta’âlânın ﴿إِنَّ لَكَ فِي النَّهَارِ سَبْحًا طَوِيلًا﴾ (المزمل 7) dediği kavl-i şerîfinde “سَبْح طَوِيل” ferâg-ı tavîl ma’nâsınadır. Ve Ebû ‘Ubeyde eyitti: Münkalab-ı tavîl ma’nâsınadır. Ve Mu’erric eyitti: Ferâg ve mecî’ ve zehâb ma’nâsınadır. Ve سَبْحٌ [sebh] At seğirtmesine dahi derler.