اَلشَّعَلُ [eş-şe’al] (fethateynle) ve اَلشُّعْلَةُ [eş-şu’let] (غُرْفَةٌ [gurfet] vezninde) At kısmının kuyruğundan olan beyâza denir; yukâlu: فِي الْفَرَسِ شَعَلٌ وَشُعْلَةٌ وَهُوَ الْبَيَاضُ فِي ذَنَبِهَا Kezâlik perçeminde ve kulakları tozunda olan beyâza denir. Ve شَعَلٌ [şe’al] Masdar olur, atın kuyruğunda yâ perçeminde yâhûd kulağı tozunda beyâz olmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَعِلَ الْفَرَسُ شَعَلًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا كَانَ ذَا شُعْلَةٍ Ve شُعْلَةٌ [şu’let] 'Alevlenmiş odun pâresine denir ki murâd 'alevlenmiş ucu olacaktır, niteki 'alevlenmiş âteş kıt’asına da denir; tekûlu: خُذْ شُعْلَةً مِنْهُ وَهِيَ مَا أَشْعَلْتَ فِيهِ مِنَ الْحَطَبِ Ve âteş 'alevine denir; yukâlu: كَأَنَّهُ شُعْلَةُ النَّارِ أَيْ لَهَبُهَا Cem’i شُعُلٌ [şu’ul] gelir, كُتُبٌ [kutub] vezninde. Şârih der ki savâb olan صُرَدٌ [surad] vezninde olmaktır. Ve شُعْلَةُ [Şu’let] kays b. Sibâ’ın feresi ismidir.