اَلسَّجِيلُ [es-secîl] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) سَجْلٌ [secl] kelimesini te’kîd ve mübâlaga için îrâd olunur; yukâlu: سَجْلٌ سَجِيلٌ مُبَالَغَةً ve yukâlu: دَلْوٌ سَجِيلٌ وَسَجِيلَةٌ أَيْ ضَخْمَةٌ Burada tezkîr سَجْلٌ [secl] i’tibârına mebnîdir; ve yukâlu: خُصْيَةٌ سَجِيلَةٌ أَيْ بَيِّنَةُ السَّجَالَةِ مُسْتَرْخِيَةُ الصَّفَنِ وَاسِعَتُهُ Ya’nî büyük kova gibi derileri geniş ve sarkık hâyedir. Pes bu ma’nâlarda سَجِيلٌ [secîl] kelimesi سُجَالَةٌ [sucâlet]ten sıfat olur ki bâb-ı hâmistendir, büyük kova gibi geniş ve sarkık olmak ma’nâsınadır; ve yukâlu: ضَرْعٌ سَجِيلٌ وَأَسْجَلُ كَأَفْضَلَ أَيْ مُتَدَلٍّ وَاسِعٌ Ve سَجِيلٌ [secîl] Hisse ve nasîb ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: أَعْطَاهُ سَجِيلَهُ مِنْ كَذَا أَيْ نَصِيبَهُ Ve pek ve sulb ve şedîd olan nesneye ıtlâk olunur; yukâlu: شَيْءٌ سَجِيلٌ أَيْ صُلْبٌ شَدِيدٌ