(a. i.) : 1) ayılma, ayıklık. kendine gelme. 2) hastanın iyileşmesi. 3) tas. sekr (kendinden geçme) hâlinin zıddı olup bîhudluk (kendinden geçme) hâlinden sonra his âlemine tekrar dönme.

iz. ar. Ayıklık, sarhoşluğun gayrı. n.

اَلشَّحْوُ [eş-şahv] (مَحْوٌ [mahv] vezninde) Ağız açmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَحَا الرَّجُلُ شَحْوًا إِذَا فَتَحَ فَاهُ Ve ağız açılmak ma’nâsınadır; yukâlu: شَحَا فُوهُ إِذَا انْفَتَحَ

vn. & s. 1. The sky’s being or becoming cloudless and clear; cloudlessness, clearness. 2. A being or becoming free from intoxication or from the passion of love.

اَلسَّحْوُ [es-sahv] (sîn’in fethi ve hâ’nın sükûnu ile) Kâgıdı kazımak.

اَلسَّحِيُّ [es-sehiyy] (sîn’in fethi ve hâ’nın sükûnuyla) Bi-ma’nâhu; tekûlu: سَحَوْتُ الْقِرْطَاسَ وَسَحَيْتُهُ أَسْحَاهُ إِذَا قَشَرْتَهُ Ve سَحْوٌ [sahv] Yeryüzünden çapa ile balçık sıyırmağa dahi derler; tekûlu: سَحَوْتُ الطِّينَ عَنْ وَجْهِ الْأَرْضِ وَسَحَيْتُهُ إِذَا جَرَفْتَهُ Ve جَرْفٌ [cerf] cîm’le ve râ’-i mühmele ile balçığı çapayla çekmeğe derler; ve yukâlu: أَنَا أَسْحَى مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ وَأَسْحُو مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ وَأَسْحِي مِنَ الْبَابِ الثَّانِي فَفِيهِ ثَلَاثُ لُغَاتٍ Ve سَحْوٌ [sahv] Kitâbı bağlamağa dahi derler; tekûlu: سَحَوْتُ الْكِتَابَ وَسَحَيْتُهُ إِذَا سَدَدْتَهُ بِالسِّحَاءِ Ve سِحَاءٌ [sihâ’] El-ân mürûr etti.

اَلصَّحْوُ [es-sahv] (sâd’ın fethi ve hâ’nın sükûnuyla) Mest olan kimse ayılmak; yukâlu: صَحَا مِنْ سَكْرِهِ صَحْوًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ Ve صَحْوٌ [sahv] Gökyüzünden bulut gitmeğe dahi derler; zehâb-ı gaym ma’nâsına.